Goede muziek uit Nederland. Het kan.

De laatste jaren werd ik steeds negatiever over nederlandse (pop)muziek.
Er zijn best hele goede bands die zich houden bij waar ze goed in zijn; nederlandse muziek. Ik bedoel daarmee bijvoorbeeld Rowwen Hèze en meer van zulks. Helemaal niks mis mee. Mooie muziek, melodieus maar vooral eerlijk. Ze proberen niet om internationale faam te bewerkstelligen. Deze schoenmakers houden zich bij hun leest.

Het waren vooral de artiesten danwel bands die zich internationaal probeerden te manifesteren waar ik totaal geen vertrouwen in had. Sinds de Golden Earring heeft nederland eigenlijk niks voortgebracht wat ook de rest van de wereld kon waarderen. Veel bands hebben het geprobeerd maar kunnen wat dat betreft toch echt niet serieus genomen worden. Ik noem bijvoorbeeld Kane. Denken ze nou echt dat harde gitaren gecombineerd met een zanger die consistent boven zijn macht zingt internationaal succes opleveren? Blijkbaar wel, waarom anders in het engels zingen?
Anouk, nog zo'n voorbeeld. In godsnaam, laat iemand haar duidelijk maken dat haar jarenlange wanhopige pogingen om in de VS door te breken nooit, maar dan ook nooit, enige kans hebben gehad. Nationaal doen deze mensen het verbazend goed, wat volgens mij maar één oorzaak kan hebben. Maar dan gaan we het weer hebben over het nederlandse volk. Laten we die put vooral niet opentrekken.

Maar gelukkig is er hoop. Eerst is daar Awkward I. Een solo artiest uit Winsum (wat?! Ja, echt!) die werkelijk hele leuke muziek maakt. Het is een beetje Folk-achtig. Simpel uitgevoerd, gewoon een man met een gitaar zeg maar. Zijn debuut heet "I really should whisper" en mag wat mij betreft hoog scoren dit jaar. Hoogtepunten van de cd zijn "Rockstars" en "Sea Life".

Dan is er nog een andere formatie genaamd Moss. Drie amsterdamse heren die muziek maken alsof ze al jaren niks anders doen. Heel aangenaam om naar te luisteren en het doet sterk denken aan de betere jaren van Paul Simon. Het album heet "Never be Scared" en absoluut hoogtepunt is het nummer "I apologise".

Conclusie; Er is nog hoop voor nederlands succes over de grens.

Jihad Ushi & Dushi

Eigenlijk moet ik er niets over zeggen. Eigenlijk is het mijn tijd en moeite niet waard. Eigenlijk moet ik het gewoon laten gaan en er verder geen aandacht aan besteden.
Eigenlijk.
Maar ik kan het niet. Ik kan het niet zomaar tolereren. Het zou niet goed zijn. Dus bij deze.

Ushi & Dushi. De nieuwe "creatie" van Wendy van Dijk. Wat verwacht je ook van een vrouw die begon als een leuk en spontaan dingetje bij de commerciële omroep, die elke week weer mensen blij maakte met haar verschijning op tv. Iedereen aan het lachen met haar personage Ushi, iedereen aan het janken met haar buitengewoon menselijke en aandoenlijke optreden in Hart in Aktie. Zelfs na haar persoonlijke drama met Xander de -vul hier een achterlijk frans woord in-. Iedereen hield van haar, omdat ze zo lekker gewoon is gebleven ondanks alles. Toen werd het even stil rond Wendy. Ze was eigenlijk niet meer zoveel op tv te zien, afgezien van een schnabbel hier en daar (want zij moet immers ook eten) en een radiodingetje of twee.

Maar toen kwam ze met iets nieuws. De nederlandse kijker stond wat te wachten, het zou fantastisch worden.

Enter; Dushi. Ofwel; Lucretia Martina. Een werkelijk afgrijselijke vertoning van wat een Antilliaanse doorsnee vrouw zou moeten zijn. Niet alleen is de vermomming abominabel, ook het accent is ronduit om je kapot te schamen. Wat een wanvertoning. Ik heb zonder te overdrijven last van plaatsvervangende schaamte als ik hier naar kijk. Ik heb het dan ook bij die ene keer gelaten. Dat iemand denkt dat dit de manier is om weer wat kijkcijfers te scoren en wederom de harten van de nederlandse kijkers te stelen, moet wel echt een randdebiel wezen.

Toch?

Neen.
Het nederlandse publiek vindt het fantastich. Wendy heeft gelijk gekregen. Ze heeft het voor elkaar gekregen om op de domheid van het nederlandse volk in te spelen. Blijkbaar vinden wij nederlanders het leuk om naar de één of andere achterlijke quasi-antilliaanse kudthoer te kijken. Waarom zou ze anders elk weekend weer kijkcijferrecords breken? Dit hele debacle zet me aan het denken. Is dit nou een afspiegeling van hoe wij als mensen geworden zijn, of is het gewoon de laatste stuiptrekking van een eens succesvolle tv-persoonlijkheid?
Als het laatste het geval is meld ik mij onmiddellijk aan voor de seizoensfinale; Het ritueel afslachten van dit persoontje. Gewoon vastbinden aan een boom, diep in het bos, benzine d'r op en in de hens ermee. Schreeuw maar vrouwtje, Xander hoort je niet...

Eigenlijk had ik er niets over moeten zeggen. Eigenlijk was het mijn tijd en moeite niet waard. Eigenlijk had ik het gewoon moeten laten gaan en er verder geen aandacht een besteden.
Eigenlijk.
Maar ik kon het niet. Ik kon het niet zomaar tolereren. Het zou niet goed zijn geweest.

Dus bij deze.

Dushi; Sterf.
Wendy; Ga breien. Open een boetiekje. Doe iets. Maar dit nooit meer.