Waar moet dat alweer heen?

Nog zoiets.

Ik loop daarnet de supermarkt uit met twee tassen vol boodschappen. Gewoon op straat, keurig aan de rechterkant, niemand in de weg lopend.
Komt er een hele groep, tja, wat waren het, iets van Javaanse Surinamers of zoiets, vanaf de andere kant gelopen. Ik blijf, zoals het hoort, netjes aan mijn kant van de straat. Ik maak me niet breed of wat dan ook. De groep importers gaat echter totaal niet aan de kant. Let wel; een man of acht, en dan allemaal NAAST elkaar. Hoezo dat dan?? Maar goed, ze gingen dus geen centimeter aan de kant. En ja, daar kan ik dus niet tegen hè... Ik voelde het dus al aankomen; ik ging ook niet aan de kant, en boem... Loopt er eentje vol tegen me aan. "wil je door me heen lopen ofzo?" zegt hij. Dus ik antwoord dat ik helemaal niet door hem heen wil lopen maar dat ik moeilijk mezelf kan laten verdwijnen. De hele groep wordt me toch ineens agressief! Allemaal om me heen en uiteindelijk werd mij de vraag gesteld (echter een stuk onvriendelijker als dat het nu overkomt) of ik misschien wilde vechten. Ik was inmiddels zelf ook al behoorlijk giftig geworden door het hele voorval dus ik antwoordde dat dat goed was, maar dat ik wel wilde weten of het alleen tegen hem (de meneer die het me vroeg) was of tegen de hele groep. In het laatste geval zou ik dan mijn boodschappen even aan de kant zetten.

Na voor weet ik veel wat voor enge dingen uitgemaakt te zijn vervolgde de groep tenslotte haar weg. Er werd dus niet gevochten. Misschien heb ik geluk gehad, misschien zij ook wel, het maakt niet uit. Wat mij vooral frustreert is de manier waarop dit gebeurt. Waarom doen mensen dit? Het waren allemaal volwassenen dus we kunnen niet zeggen dat het de leeftijd is. Het was aan alles te zien dat ze echt uit waren op dit soort confrontaties. Hoezo?? Waarom doe je zoiets? Word je er beter van? Wordt de samenleving er beter van? Wordt er überhaupt iemand beter van? Ik denk dat alles met nee beantwoord kan worden. Dit is dus de maatschappij waarin we leven. Ik kan het niet accepteren. Het stinkt en het is aan alle kanten fout.

Bah.




- Posted using BlogPress from my iPad

Location:Klopsteen,The Hague,The Netherlands

Er gaat (n)iets boven Holland

Misschien heeft het te maken met het feit dat ik net een maand in het buitenland heb gezeten en dat ik daarom te lang verwijderd ben geweest van de gewoonten en de manieren van hier. En ik wil niet te oubollig en cliché klinken, vanzelf, zeker niet arrogant en hautain of iets dergelijks, maar toch stel ik de vraag;

Waar moet dat heen??

Het lijkt wel alsof dit land volledig de controle verloren is als het gaat om moraal, fatsoen en algemene kennis. Men kan niet meer op een beschaafde manier met elkaar omgaan, respect is in alle lagen van de bevolking ver te zoeken, al uit de een dat anders dan de ander, maar toch. Ik zal een paar voorbeelden geven. Dit zijn misschien geen situaties waarvan je nu meteen gillend het land uit emigreert, maar het is een opeenstapeling van dit soort kleine irritante eigenaardigheden die het geheel haast ondraaglijk maakt.

We kwamen terug van vakantie en zaten in de trein van Brussel naar Roosendaal.
Een groep jongelui van een jaar of achttien kwam de trein in. Dit waren nette mensen, zo te zien, en ook niet dom. Toch konden ze het niet laten om zich zo luidruchtig op te stellen dat de rest van de cabine zich er zichtbaar aan ergerde (ik voorop). Waarom is het in godsnaam nodig om zo hard te praten dat werkelijk de machinist je nog kan horen? Waarom denken mensen toch altijd dat ze zo interessant zijn? Waarom denken ze dat als zij op vakantie zijn dat ze de enige zijn die ooit op de plek zijn geweest waar zij waren? Is het een constante schreeuw naar aandacht vanwege een te groot ego of is het een compensatie van een te kleine? Ik zou weleens willen weten welke van de twee.

De volgende dag ging ik naar de c1000. Aangekomen bij de zelfbedieningskassa begon ik met het scannen van mijn toekomstige eigendommen. Bij het derde of vierde product ging het mis. "Er is iets fout gegaan", las ik op het scherm. Na ongeveer 3 minuten wachten op de medewerkster van de winkel die me al een aantal keren een verveelde blik toe had geworpen waaruit pure desinteresse bleek, werd ik eindelijk geholpen. Het meisje probeerde precies hetzelfde wat ik al een aantal keren had geprobeerd, namelijk nog eens scannen. Mij werd medegedeeld dat "het ding niet wilde", en dat ik maar bij de gewone kassa moest wachten. Uit eerdere ervaringen met dit probleem weet ik dat de medewerkers een barcode kaartje hebben waarmee ze niet scannende producten toch toe kunnen laten aan de boodschappenlijst. Dit probeerde ik haar uit te leggen, maar duidelijk was dat dit meisje geen idee had hoe dit in zijn werk gaat. In plaats van dit gewoon toe te geven, haar verontschuldigingen aan te bieden en een andere, meer capabele collega erbij te halen werd ik afgesnauwd. Ik moest maar gewoon bij de andere kassa in de rij gaan staan want "er was geen andere oplossing". Na tenminste nog twee dodelijke blikken liep het meisje weer bij me weg. Zonder een bevredigende oplossing gegeven te hebben.
Waarom is dit? Ben ik te ouderwets om te denken dat de klant koning is? Zouden ze niet blij moeten zijn dat ik mijn geld vrijwillig uitgeef aan hun keten? Zouden ze niet hun best moeten doen om mij als klant te behouden? Of is dit niet meer de gang van zaken? Of heeft dit te maken met dit deel van het land? Ik zou het antwoord graag willen weten. Feit blijft dat ik, en met mij ongetwijfeld vele anderen, gefrustreerd achterblijf.

Dit soort dingen lijken steeds meer voor te komen en al bijna als normaal geaccepteerd te worden. Ik kan daar niet tegen. Maar zoals ik al zei; misschien ben ik ouderwets.

ZUCHT.


- Posted using BlogPress from my iPhone

Location:Klopsteen,The Hague,The Netherlands

Hondenmensen

Hondenmensen. Daarmee bedoel ik niet mensen die eruit zien als honden of figuren die om niet nader uit te leggen reden half hond / half mens zijn en ik bedoel er zelfs geen mensen mee die zich zodanig gedragen dat de toevoeging 'hond' nodig is als je het over ze hebt.

Neen. Met hondenmensen bedoel ik mensen die he-le-maal wild zijn van hun hond. Nu heb je daar natuurlijk verschillende gradaties in. Je hebt mensen die een hond hebben en erg blij zijn met het beestje. Ik zet mezelf in die categorie; Ik heb een hond en ben echt gek van dat beest en zou er behoorlijk van ondesteboven zijn als er iets met hem gebeurde. Nu denk ik dat dat redelijk normaal is, want waarom anders zou je dan een hond nemen? Zodat je iets hebt om tegenaan te schoppen? Die mensen zijn er ook natuurlijk, maar dat is weer een heel ander onderwerp.
Er zijn namelijk mensen die zover gaan in de liefde voor hun hond dat ze elk ander sociaal contact (met mensen, bijvoorbeeld??) compleet lijken te verleren. Mensen die alleen nog praten tegen andere mensen via hun hond, of het alleen maar over hun hond hebben tijdens gesprekken.

Zelf word ik hier wekelijks, soms zelfs dagelijks, mee geconfronteerd. Deze mensen hebben duidelijk geen ander doel in hun leven, geen vrienden of familie en wonen waarschijnlijk in een hut zonder ramen ergens op een verlaten plek. Je ziet ze al van een afstand; ze zijn makkelijk te herkennen aan hun immer vrolijke expressies, een glimlach die er niet af te slaan lijkt. Ik moet altijd oppassen als ik mijn hond aan het uitlaten ben, want zodra ze je in de gaten krijgen ben je de lul pineut. Ze stellen dan alles in het werk om maar bij je in de buurt te komen, zodat de hondjes "zo lekker kunnen spelen", of je daar nou mee instemt of niet.

Als je alles hebt geprobeerd om dit volk te ontwijken en ze krijgen het toch nog voor mekaar om bij je te komen (let: soms schromen ze niet om dwars door het water naar je toe te lopen), begint pas de echte ellende. Ze praten helemaal niet met je; neeeee, alles gaat via jouw of hun (meestal lelijke) hond. "Oooooh wat een schatje ben jij! Ja, jij bent een schatje! Of niet? Hè? Wat een lieffurt!!! Wat een engeltje, kom eens?! Oooh wil je mijn hand ruiken? Nou dat mag hoor, kom maar! Lekker hè? Ja jij ruikt een ander hondje hè? Jij ruikt mijn floebelboebelbepski!! Ja! Jij ruikt hem hè??"
En dan: "Misschien mag jij wel een los van je baas?? Mag jij wel even los van je baas? Dan kun je lekker spelen hè? Ja, dat wil jij hè?? Nou even lief kijken naar de baas en dan mag jij misschien wel los! Dan kun jij lekker spelen met mijn flobbelbobbelfriebelpiep! Ja! Daar heb jij wel zin in hè?"

Laat hier geen twijfel over bestaan; Ik haat dit soort mensen. Het liefst zou ik ze met hun eigen hond wurgen om ze vervolgens gezamelijk het diep in te kieperen. Maar dat mag dan weer niet, krijg je weer boze gezichten. Dus wat doe je? Je blijft vriendelijk en probeert dit gedrocht zo snel mogelijk te lossen. Het probleem met dit volk is dat het ook nog eens heel erg volhardende moederneukers mensen zijn. Dus je probeert het met: "nee, hij is moe" en "hij heeft net gegeten", maar daar stellen zij dan weer tegenover: "aaaaach, ben je moe jongen?? Nou dit kan nog wel even hoor! even grote jongen zijn! Ja, jij wilt wel spelen hè? Ja zie je wel?"... om jou dan vervolgens aan te kijken met een blik van; zie je wel, hij wil. Dus moet je het een stapje verder zoeken: "nee, we gaan naar huis want we hebben haast" waarop zij dan weer zeggen: "oh heeft de baas haast jongen? Ach wat zielig nou..maar jij wil zo graag hè? Nou ik weet zeker dat de baas nog wel een minuutje heeft hoor! Kijk hem maar eens lief aan!".

Het liefst wil je op dit punt dan iets roepen als: "Mens, ik ga NU weg en ik hoop dat uw hond uw nek kapot bijt om u vervolgens anaal te nemen terwijl u hulpeloos bloedend op de grond ligt!" maar dat zeg je niet natuurlijk... krijg je weer boze gezichten. Dus wat ik meestal doe is zeggen dat mijn hond vlooien heeft of een andere dergelijke aandoening. Dat schrikt ze vaak wel af want ze willen natuurlijk niet dat hun ploffiedoffiekuppelbok vlooien krijgt. Terwijl je dan eindelijk wegloopt hoor je nog wat ongevraagde adviezen over de bestrijding van vlooien of een verwijt over slechte verzorging van je hond, maar het is dan toch weer gelukt. Je bent vrij van deze dwazen.

Ik haat hondenmensen. Ik hou van mijn hond. Maar dan ook alleen mijn hond. Mijn floppiedippiepoedelbops.