Nieuwe carrière hoor!

Nou, morgen moet het er dan van komen. Een nieuwe baan. Nou ja, baan...ik mag een dienst werken. Er zal wel iemand ziek zijn ergens. Mag ik opvullen. Wat voor werk? Iets met lang staan, met handen, zonder na te denken. Vies, dom werk dus. Wauw, wat een mazzel heb ik. Maar wat moet je verwachten als je een achtergrond hebt zoals ik. Niet veel. Iets meer dan dit had ik echter wel een beetje verwacht. Maar hé, het is werk, niet waar? Kan ik weer een paar kratjes bier voor kopen. Niet dat ik dat ga doen, maar het gaat om het idee. Wie weet, misschien kom ik er wel iemand tegen die het ongelooflijke talent in mij ontdekt en me ter plekke een baan aanbiedt met een riant salaris. Dat zou natuurlijk kunnen. Maar het zou net zo goed kunnen dat ik op mijn fietsrit er naartoe een lekke band krijg, in een slip raak, de weg op glij, geraakt wordt door een motor, meegesleurd wordt tot aan Maastricht en daar de trein moet pakken om weer thuis te komen. Net zoveel kans ongeveer!

Wekker op half 5. Bah. Had ie maar een vak moeten leren....

Hallo. Hij is er nog...

Zo. Dat is lang geleden. Hoe lang? Geen idee, maar lang. Jaren, zeker. Zal ik het nog een keer proberen? Op zich is een blog een prima manier voor mij om mijn gedachten te uiten, want die heb ik genoeg. Het punt is echter dat het bijhouden van zo'n blog heel lastig voor mij is. Op een gegeven moment hou ik er gewoon mee op omdat ik niet het gevoel wil hebben dat ik iets moet posten. Maar ja, wat is dan het punt van een blog, zou je zeggen. Kun je die gedachten niet gewoon aan iemand persoonlijk kwijt, zult u denken. Nou, nee. Mijn gedachten zijn soms nogal extreem en kunnen aardig negatief overkomen, en niet iedereen zit daar op te wachten. Nee wacht; iedereen zit daar niet op te wachten. Het kan de sfeer tussen twee (of meerdere) personen behoorlijk verpesten soms en dat is het gewoon niet waard. Dus wat doen we eraan? Ik kan gewoon nog eens een poging wagen. Bij deze.

Ok, mijn gedachte nu; wat de nëūk is er aan de hand met het weer??? Ik wil niet afgezaagd klinken en het weer als onderwerp is misschien een afknapper, maar MIJN GOD wat een kutweer. Het regent dat het giet hier, terwijl we al in het tweede deel van Mei zitten. Vorige week deze tijd was het nog een fraaie 22 graden! Met de helft zouden we nu al blij moeten zijn...dus!

Tot zover het weer.

Zo'n eerste post na zoveel jaren zou natuurlijk een topper moeten zijn. Zo'n post waarvan je zegt; Wauw, dat ie zo lang weggebleven is. Tja. Misschien heb ik op dit moment gewoon niet heel veel te vertellen. Maar het gaat om de intentie, nietwaar? Of zoiets. Dus laat ik het hier dan maar bij laten voor vandaag.

Misschien tot morgen, over een paar dagen of wellicht 2018. De tijd zal het leren, niemand die het weet, blablabla.

Waar moet dat alweer heen?

Nog zoiets.

Ik loop daarnet de supermarkt uit met twee tassen vol boodschappen. Gewoon op straat, keurig aan de rechterkant, niemand in de weg lopend.
Komt er een hele groep, tja, wat waren het, iets van Javaanse Surinamers of zoiets, vanaf de andere kant gelopen. Ik blijf, zoals het hoort, netjes aan mijn kant van de straat. Ik maak me niet breed of wat dan ook. De groep importers gaat echter totaal niet aan de kant. Let wel; een man of acht, en dan allemaal NAAST elkaar. Hoezo dat dan?? Maar goed, ze gingen dus geen centimeter aan de kant. En ja, daar kan ik dus niet tegen hè... Ik voelde het dus al aankomen; ik ging ook niet aan de kant, en boem... Loopt er eentje vol tegen me aan. "wil je door me heen lopen ofzo?" zegt hij. Dus ik antwoord dat ik helemaal niet door hem heen wil lopen maar dat ik moeilijk mezelf kan laten verdwijnen. De hele groep wordt me toch ineens agressief! Allemaal om me heen en uiteindelijk werd mij de vraag gesteld (echter een stuk onvriendelijker als dat het nu overkomt) of ik misschien wilde vechten. Ik was inmiddels zelf ook al behoorlijk giftig geworden door het hele voorval dus ik antwoordde dat dat goed was, maar dat ik wel wilde weten of het alleen tegen hem (de meneer die het me vroeg) was of tegen de hele groep. In het laatste geval zou ik dan mijn boodschappen even aan de kant zetten.

Na voor weet ik veel wat voor enge dingen uitgemaakt te zijn vervolgde de groep tenslotte haar weg. Er werd dus niet gevochten. Misschien heb ik geluk gehad, misschien zij ook wel, het maakt niet uit. Wat mij vooral frustreert is de manier waarop dit gebeurt. Waarom doen mensen dit? Het waren allemaal volwassenen dus we kunnen niet zeggen dat het de leeftijd is. Het was aan alles te zien dat ze echt uit waren op dit soort confrontaties. Hoezo?? Waarom doe je zoiets? Word je er beter van? Wordt de samenleving er beter van? Wordt er überhaupt iemand beter van? Ik denk dat alles met nee beantwoord kan worden. Dit is dus de maatschappij waarin we leven. Ik kan het niet accepteren. Het stinkt en het is aan alle kanten fout.

Bah.




- Posted using BlogPress from my iPad

Location:Klopsteen,The Hague,The Netherlands

Er gaat (n)iets boven Holland

Misschien heeft het te maken met het feit dat ik net een maand in het buitenland heb gezeten en dat ik daarom te lang verwijderd ben geweest van de gewoonten en de manieren van hier. En ik wil niet te oubollig en cliché klinken, vanzelf, zeker niet arrogant en hautain of iets dergelijks, maar toch stel ik de vraag;

Waar moet dat heen??

Het lijkt wel alsof dit land volledig de controle verloren is als het gaat om moraal, fatsoen en algemene kennis. Men kan niet meer op een beschaafde manier met elkaar omgaan, respect is in alle lagen van de bevolking ver te zoeken, al uit de een dat anders dan de ander, maar toch. Ik zal een paar voorbeelden geven. Dit zijn misschien geen situaties waarvan je nu meteen gillend het land uit emigreert, maar het is een opeenstapeling van dit soort kleine irritante eigenaardigheden die het geheel haast ondraaglijk maakt.

We kwamen terug van vakantie en zaten in de trein van Brussel naar Roosendaal.
Een groep jongelui van een jaar of achttien kwam de trein in. Dit waren nette mensen, zo te zien, en ook niet dom. Toch konden ze het niet laten om zich zo luidruchtig op te stellen dat de rest van de cabine zich er zichtbaar aan ergerde (ik voorop). Waarom is het in godsnaam nodig om zo hard te praten dat werkelijk de machinist je nog kan horen? Waarom denken mensen toch altijd dat ze zo interessant zijn? Waarom denken ze dat als zij op vakantie zijn dat ze de enige zijn die ooit op de plek zijn geweest waar zij waren? Is het een constante schreeuw naar aandacht vanwege een te groot ego of is het een compensatie van een te kleine? Ik zou weleens willen weten welke van de twee.

De volgende dag ging ik naar de c1000. Aangekomen bij de zelfbedieningskassa begon ik met het scannen van mijn toekomstige eigendommen. Bij het derde of vierde product ging het mis. "Er is iets fout gegaan", las ik op het scherm. Na ongeveer 3 minuten wachten op de medewerkster van de winkel die me al een aantal keren een verveelde blik toe had geworpen waaruit pure desinteresse bleek, werd ik eindelijk geholpen. Het meisje probeerde precies hetzelfde wat ik al een aantal keren had geprobeerd, namelijk nog eens scannen. Mij werd medegedeeld dat "het ding niet wilde", en dat ik maar bij de gewone kassa moest wachten. Uit eerdere ervaringen met dit probleem weet ik dat de medewerkers een barcode kaartje hebben waarmee ze niet scannende producten toch toe kunnen laten aan de boodschappenlijst. Dit probeerde ik haar uit te leggen, maar duidelijk was dat dit meisje geen idee had hoe dit in zijn werk gaat. In plaats van dit gewoon toe te geven, haar verontschuldigingen aan te bieden en een andere, meer capabele collega erbij te halen werd ik afgesnauwd. Ik moest maar gewoon bij de andere kassa in de rij gaan staan want "er was geen andere oplossing". Na tenminste nog twee dodelijke blikken liep het meisje weer bij me weg. Zonder een bevredigende oplossing gegeven te hebben.
Waarom is dit? Ben ik te ouderwets om te denken dat de klant koning is? Zouden ze niet blij moeten zijn dat ik mijn geld vrijwillig uitgeef aan hun keten? Zouden ze niet hun best moeten doen om mij als klant te behouden? Of is dit niet meer de gang van zaken? Of heeft dit te maken met dit deel van het land? Ik zou het antwoord graag willen weten. Feit blijft dat ik, en met mij ongetwijfeld vele anderen, gefrustreerd achterblijf.

Dit soort dingen lijken steeds meer voor te komen en al bijna als normaal geaccepteerd te worden. Ik kan daar niet tegen. Maar zoals ik al zei; misschien ben ik ouderwets.

ZUCHT.


- Posted using BlogPress from my iPhone

Location:Klopsteen,The Hague,The Netherlands

Hondenmensen

Hondenmensen. Daarmee bedoel ik niet mensen die eruit zien als honden of figuren die om niet nader uit te leggen reden half hond / half mens zijn en ik bedoel er zelfs geen mensen mee die zich zodanig gedragen dat de toevoeging 'hond' nodig is als je het over ze hebt.

Neen. Met hondenmensen bedoel ik mensen die he-le-maal wild zijn van hun hond. Nu heb je daar natuurlijk verschillende gradaties in. Je hebt mensen die een hond hebben en erg blij zijn met het beestje. Ik zet mezelf in die categorie; Ik heb een hond en ben echt gek van dat beest en zou er behoorlijk van ondesteboven zijn als er iets met hem gebeurde. Nu denk ik dat dat redelijk normaal is, want waarom anders zou je dan een hond nemen? Zodat je iets hebt om tegenaan te schoppen? Die mensen zijn er ook natuurlijk, maar dat is weer een heel ander onderwerp.
Er zijn namelijk mensen die zover gaan in de liefde voor hun hond dat ze elk ander sociaal contact (met mensen, bijvoorbeeld??) compleet lijken te verleren. Mensen die alleen nog praten tegen andere mensen via hun hond, of het alleen maar over hun hond hebben tijdens gesprekken.

Zelf word ik hier wekelijks, soms zelfs dagelijks, mee geconfronteerd. Deze mensen hebben duidelijk geen ander doel in hun leven, geen vrienden of familie en wonen waarschijnlijk in een hut zonder ramen ergens op een verlaten plek. Je ziet ze al van een afstand; ze zijn makkelijk te herkennen aan hun immer vrolijke expressies, een glimlach die er niet af te slaan lijkt. Ik moet altijd oppassen als ik mijn hond aan het uitlaten ben, want zodra ze je in de gaten krijgen ben je de lul pineut. Ze stellen dan alles in het werk om maar bij je in de buurt te komen, zodat de hondjes "zo lekker kunnen spelen", of je daar nou mee instemt of niet.

Als je alles hebt geprobeerd om dit volk te ontwijken en ze krijgen het toch nog voor mekaar om bij je te komen (let: soms schromen ze niet om dwars door het water naar je toe te lopen), begint pas de echte ellende. Ze praten helemaal niet met je; neeeee, alles gaat via jouw of hun (meestal lelijke) hond. "Oooooh wat een schatje ben jij! Ja, jij bent een schatje! Of niet? Hè? Wat een lieffurt!!! Wat een engeltje, kom eens?! Oooh wil je mijn hand ruiken? Nou dat mag hoor, kom maar! Lekker hè? Ja jij ruikt een ander hondje hè? Jij ruikt mijn floebelboebelbepski!! Ja! Jij ruikt hem hè??"
En dan: "Misschien mag jij wel een los van je baas?? Mag jij wel even los van je baas? Dan kun je lekker spelen hè? Ja, dat wil jij hè?? Nou even lief kijken naar de baas en dan mag jij misschien wel los! Dan kun jij lekker spelen met mijn flobbelbobbelfriebelpiep! Ja! Daar heb jij wel zin in hè?"

Laat hier geen twijfel over bestaan; Ik haat dit soort mensen. Het liefst zou ik ze met hun eigen hond wurgen om ze vervolgens gezamelijk het diep in te kieperen. Maar dat mag dan weer niet, krijg je weer boze gezichten. Dus wat doe je? Je blijft vriendelijk en probeert dit gedrocht zo snel mogelijk te lossen. Het probleem met dit volk is dat het ook nog eens heel erg volhardende moederneukers mensen zijn. Dus je probeert het met: "nee, hij is moe" en "hij heeft net gegeten", maar daar stellen zij dan weer tegenover: "aaaaach, ben je moe jongen?? Nou dit kan nog wel even hoor! even grote jongen zijn! Ja, jij wilt wel spelen hè? Ja zie je wel?"... om jou dan vervolgens aan te kijken met een blik van; zie je wel, hij wil. Dus moet je het een stapje verder zoeken: "nee, we gaan naar huis want we hebben haast" waarop zij dan weer zeggen: "oh heeft de baas haast jongen? Ach wat zielig nou..maar jij wil zo graag hè? Nou ik weet zeker dat de baas nog wel een minuutje heeft hoor! Kijk hem maar eens lief aan!".

Het liefst wil je op dit punt dan iets roepen als: "Mens, ik ga NU weg en ik hoop dat uw hond uw nek kapot bijt om u vervolgens anaal te nemen terwijl u hulpeloos bloedend op de grond ligt!" maar dat zeg je niet natuurlijk... krijg je weer boze gezichten. Dus wat ik meestal doe is zeggen dat mijn hond vlooien heeft of een andere dergelijke aandoening. Dat schrikt ze vaak wel af want ze willen natuurlijk niet dat hun ploffiedoffiekuppelbok vlooien krijgt. Terwijl je dan eindelijk wegloopt hoor je nog wat ongevraagde adviezen over de bestrijding van vlooien of een verwijt over slechte verzorging van je hond, maar het is dan toch weer gelukt. Je bent vrij van deze dwazen.

Ik haat hondenmensen. Ik hou van mijn hond. Maar dan ook alleen mijn hond. Mijn floppiedippiepoedelbops.

Goede muziek uit Nederland. Het kan.

De laatste jaren werd ik steeds negatiever over nederlandse (pop)muziek.
Er zijn best hele goede bands die zich houden bij waar ze goed in zijn; nederlandse muziek. Ik bedoel daarmee bijvoorbeeld Rowwen Hèze en meer van zulks. Helemaal niks mis mee. Mooie muziek, melodieus maar vooral eerlijk. Ze proberen niet om internationale faam te bewerkstelligen. Deze schoenmakers houden zich bij hun leest.

Het waren vooral de artiesten danwel bands die zich internationaal probeerden te manifesteren waar ik totaal geen vertrouwen in had. Sinds de Golden Earring heeft nederland eigenlijk niks voortgebracht wat ook de rest van de wereld kon waarderen. Veel bands hebben het geprobeerd maar kunnen wat dat betreft toch echt niet serieus genomen worden. Ik noem bijvoorbeeld Kane. Denken ze nou echt dat harde gitaren gecombineerd met een zanger die consistent boven zijn macht zingt internationaal succes opleveren? Blijkbaar wel, waarom anders in het engels zingen?
Anouk, nog zo'n voorbeeld. In godsnaam, laat iemand haar duidelijk maken dat haar jarenlange wanhopige pogingen om in de VS door te breken nooit, maar dan ook nooit, enige kans hebben gehad. Nationaal doen deze mensen het verbazend goed, wat volgens mij maar één oorzaak kan hebben. Maar dan gaan we het weer hebben over het nederlandse volk. Laten we die put vooral niet opentrekken.

Maar gelukkig is er hoop. Eerst is daar Awkward I. Een solo artiest uit Winsum (wat?! Ja, echt!) die werkelijk hele leuke muziek maakt. Het is een beetje Folk-achtig. Simpel uitgevoerd, gewoon een man met een gitaar zeg maar. Zijn debuut heet "I really should whisper" en mag wat mij betreft hoog scoren dit jaar. Hoogtepunten van de cd zijn "Rockstars" en "Sea Life".

Dan is er nog een andere formatie genaamd Moss. Drie amsterdamse heren die muziek maken alsof ze al jaren niks anders doen. Heel aangenaam om naar te luisteren en het doet sterk denken aan de betere jaren van Paul Simon. Het album heet "Never be Scared" en absoluut hoogtepunt is het nummer "I apologise".

Conclusie; Er is nog hoop voor nederlands succes over de grens.

Jihad Ushi & Dushi

Eigenlijk moet ik er niets over zeggen. Eigenlijk is het mijn tijd en moeite niet waard. Eigenlijk moet ik het gewoon laten gaan en er verder geen aandacht aan besteden.
Eigenlijk.
Maar ik kan het niet. Ik kan het niet zomaar tolereren. Het zou niet goed zijn. Dus bij deze.

Ushi & Dushi. De nieuwe "creatie" van Wendy van Dijk. Wat verwacht je ook van een vrouw die begon als een leuk en spontaan dingetje bij de commerciële omroep, die elke week weer mensen blij maakte met haar verschijning op tv. Iedereen aan het lachen met haar personage Ushi, iedereen aan het janken met haar buitengewoon menselijke en aandoenlijke optreden in Hart in Aktie. Zelfs na haar persoonlijke drama met Xander de -vul hier een achterlijk frans woord in-. Iedereen hield van haar, omdat ze zo lekker gewoon is gebleven ondanks alles. Toen werd het even stil rond Wendy. Ze was eigenlijk niet meer zoveel op tv te zien, afgezien van een schnabbel hier en daar (want zij moet immers ook eten) en een radiodingetje of twee.

Maar toen kwam ze met iets nieuws. De nederlandse kijker stond wat te wachten, het zou fantastisch worden.

Enter; Dushi. Ofwel; Lucretia Martina. Een werkelijk afgrijselijke vertoning van wat een Antilliaanse doorsnee vrouw zou moeten zijn. Niet alleen is de vermomming abominabel, ook het accent is ronduit om je kapot te schamen. Wat een wanvertoning. Ik heb zonder te overdrijven last van plaatsvervangende schaamte als ik hier naar kijk. Ik heb het dan ook bij die ene keer gelaten. Dat iemand denkt dat dit de manier is om weer wat kijkcijfers te scoren en wederom de harten van de nederlandse kijkers te stelen, moet wel echt een randdebiel wezen.

Toch?

Neen.
Het nederlandse publiek vindt het fantastich. Wendy heeft gelijk gekregen. Ze heeft het voor elkaar gekregen om op de domheid van het nederlandse volk in te spelen. Blijkbaar vinden wij nederlanders het leuk om naar de één of andere achterlijke quasi-antilliaanse kudthoer te kijken. Waarom zou ze anders elk weekend weer kijkcijferrecords breken? Dit hele debacle zet me aan het denken. Is dit nou een afspiegeling van hoe wij als mensen geworden zijn, of is het gewoon de laatste stuiptrekking van een eens succesvolle tv-persoonlijkheid?
Als het laatste het geval is meld ik mij onmiddellijk aan voor de seizoensfinale; Het ritueel afslachten van dit persoontje. Gewoon vastbinden aan een boom, diep in het bos, benzine d'r op en in de hens ermee. Schreeuw maar vrouwtje, Xander hoort je niet...

Eigenlijk had ik er niets over moeten zeggen. Eigenlijk was het mijn tijd en moeite niet waard. Eigenlijk had ik het gewoon moeten laten gaan en er verder geen aandacht een besteden.
Eigenlijk.
Maar ik kon het niet. Ik kon het niet zomaar tolereren. Het zou niet goed zijn geweest.

Dus bij deze.

Dushi; Sterf.
Wendy; Ga breien. Open een boetiekje. Doe iets. Maar dit nooit meer.